یک هفته بعد از زدن

آخرش زد…

۱۶ اسفندِ امروز

اینترنت ها قطع همه

به بدبختی تونستم بیام و سایتم رو باز کنم

یک هفته ست دیگه نیست اونی که همیشه بود….!!

آرزوم همیشه سربلندی ایران و ایرانیان بوده و هست

هیچ وقت نرفتم تو پیج اینستایی که بسته ست و فقط چندتا دوست و فامیل هستن اونجا ابراز وطن پرستی کنم

۲۰ سال اینجا بودم و حرفامو زدم بدون هیچ سانسوری

پست هایی دارم که بالای چندین هزار ویو داشته فقط از سرچ گوگل….!!!

خلاصه این روزا زیر بمب بارون هستیم شدید

تو دل همه پر از آشوب و هیجانه که واقعا نمیشه با حرف تعریفش کرد

این حس رو هرکی تو تهران هستش کاملا درک میکنه

میخواستم چند خط بنویسم و بگم من عاشق تک تکتون بودم همیشه

اگه عمری بود بعد از آزادی بازم پیشتون هستم

۱۶ اسفند ۱۴۰۴ همراه با صدای جنگنده و انفجار های شدید.

……

…….

….پیروز خواهیم شد.

چهل روز گذشت

به یاد همه کسایی که از ما جسارت بیشتری داشتند

از ما شجاع تر بودند

حرف ما رو بلند تر فریاد زدند و …

اکنون دیگر کنارمون نیستن.

………

تا ابد افسوس خواهم خورد که چرا من زنده ام.

یادتون و نامتون همیشه جاوید.

…….

…..

تو تاریخ بشریت ثبت کنید

پدر و مادر در سوگ و غم و مرگ جگر گوشه شون

آهنگ گذاشتن

دست زدن

رقصیدن

…..

….

وای به حالمون

وای به حالمون

قلب و روحم داره میسوزه و نمیدونم چه کاری کنم

…..دهم

روز دهم بود

چقدر کشتید و چقدر بازداشت کردید…؟؟

تویی که ماهی ۵۰ ۶۰ میلیون میگیری که صدات در نیاد و سرکوب کنی..‌.

نونت مزه خون نمیده..؟

یه روزی این حقوق قطع میشه ها…؟

مراقب باش

زمین گرده عزیز دل….

……