برای کی مینویسی …؟
همه جا تعطیل و بسته ست …
داداش همه چی فیلتر و ملی شده…
چی میگی… واسه کی میگی …چته اصن…؟؟
_ نمیدونم واقعا ..دلم میخواد بنویسم فقط..غلط و پر از اشتباه و بی ربط….ک///سو شِر….
_بیست ساله برا دلم نوشتم…
_میرم نوشته های ۱۵ سال پیش رو میخونم …۱۷ سال پیش رو…۲۰ سال پیش رو….
_میدونی هیچی جز یه دل خوش نمیخواستم و نمیخوام….
_ههههه…بازم ک///سو شِر
_کجایی رفیق…
_شونه هات کجاست ….
…..
..چرا تلخه همه چی…
باز همون دور باطل
هیچ فرقی نداره
مهم عمرمون بود که رفت ….
رفیق ما خواستیم ولی خداهه نخواست
ناامیدم …خیلی.
شاید باید دستامون رو بذاریم رو دیوار و بکشیم پایین تا فرو کنن…
شاید باید سعی کنیم از درد ها لذت ببریم….
اسلام آباد
پاکستان
حال
حالمون
اصلا خوب نیست
کاش تو یه زمان دیگه و یه لوکیشن دیگه به دنیا اومده بودیم
رفیق ….
بدجوری دارم به فروپاشی روانی
میرسم
میرسیم
………
….
راستش به بدبختی وصل شدم
آره تولدمه
اما امروز هیچ تولدی نیست
فقط شانزده روز از سال گذشته
همین
……
دقت کردین….به بد بختیییییییییی
چه سال تلخی بود ۴۰۴
کمتر از ۲ ساعت دیگه ازش مونده
چه عزیزانی رو از دست دادیم
این چند خط رو به زور و بد بختی و فیلتر شدید اینترنت نوشتم
فقط خواستم بگم
سال ۴۰۵ امیدوارم همون سالی باشه که همیشه آرزوش رو داشتیم که یه روزی برسه
عیدتون مبارک .
…..
…….
یادته …؟
هر وقت میگفتم بریم گوشات میومد بالا و سرت رو بلند میکردی و دم تکون میدادی و کل وجودت میشد شوق رفتن…
بابا ببخش منو پسرم…
جیگرم سوخته و نمیتونم به کسی بگم ولی خودت خبر داری از حال خرابم…
ببخش بابا این همه گفتم بریم و تو ذوق کردی و آماده رفتن شدی زودتر از من
ولی من بی معرفت وقتی تو یک بار گفتی بریم ، نتونستم باهات بیام و تو تنها رفتی.
ببخش پسرم
قول میدم یه روز میام دوباره پیشت جسی جونم
قول میدم.
“جسیه خب..پسر منه….مهندس چاله کنی…”
۲۲ اسفند ۴۰۴.
آخرش زد…
۱۶ اسفندِ امروز
اینترنت ها قطع همه
به بدبختی تونستم بیام و سایتم رو باز کنم
یک هفته ست دیگه نیست اونی که همیشه بود….!!
آرزوم همیشه سربلندی ایران و ایرانیان بوده و هست
هیچ وقت نرفتم تو پیج اینستایی که بسته ست و فقط چندتا دوست و فامیل هستن اونجا ابراز وطن پرستی کنم
۲۰ سال اینجا بودم و حرفامو زدم بدون هیچ سانسوری
پست هایی دارم که بالای چندین هزار ویو داشته فقط از سرچ گوگل….!!!
خلاصه این روزا زیر بمب بارون هستیم شدید
تو دل همه پر از آشوب و هیجانه که واقعا نمیشه با حرف تعریفش کرد
این حس رو هرکی تو تهران هستش کاملا درک میکنه
میخواستم چند خط بنویسم و بگم من عاشق تک تکتون بودم همیشه
اگه عمری بود بعد از آزادی بازم پیشتون هستم
۱۶ اسفند ۱۴۰۴ همراه با صدای جنگنده و انفجار های شدید.
……
…….
….پیروز خواهیم شد.
چی میگذره بهمون
چه چیزایی رو داریم تجربه میکنیم
چه کابوس تلخیه
هرجا میرسیم اولین چیزی که میپرسن
کِی میزنه پس…
فردای آزادی ….
فرزند ایران
جان فدای میهن
جاوید نام
سهیل ماهزاده.
………...
…..
به یاد همه کسایی که از ما جسارت بیشتری داشتند
از ما شجاع تر بودند
حرف ما رو بلند تر فریاد زدند و …
اکنون دیگر کنارمون نیستن.
………
تا ابد افسوس خواهم خورد که چرا من زنده ام.
یادتون و نامتون همیشه جاوید.
…….
…